Yeraltı, Şamanizm'deki üç katmanlı evren anlayışının (Yer, Gök, Yeraltı) bir parçasıdır ve fiziksel olarak "toprağın altı" değil; ölen ruhların göçtüğü ve şamanların trans deneyiminde yolculuk ettiği kutsal bir katmanlar sistemini ifade eder. Şamanların göğe çıkabilmek için bile önce yeraltına inmeleri gerektiği, inisiyasyonda "organlara ayrılma" deneyimi ve "cehenneme iniş" gibi ritüellerin bu âlemle bağlantılı olduğu anlatılır. Türk ve Altay mitolojisinde bu âleme geçişi sağlayan Taşkapı (veya Daşkapı), genellikle bir mağaranın içinde bulunan ve sürekli açılıp kapanan gizemli bir kapıdır; bazen de çadırın bacası (Tünük) olarak düşünülür. Yeraltındaki nehirlerden Toybadım Irmağı ("Doymadım" anlamına gelir), insanların gözyaşlarından oluşur ve açgözlülüğü simgeler; bu ırmağın çevresinde, dokuz nehrin birleştiği yerde Erlik Han'ın Demir Sarayı yer alır. Ayrıca, içi su yerine kanla dolu olan Kanırmağı (Kan Nehri), yaşam ve ölüm arasındaki sınırı temsil eder ve masallarda uçan atlarla aşılır. Bu sembolik yapılar, kökeni Asya Şamanizmi'ne dayandırılan ve Maya, Grek, Kelt gibi farklı kültürlerin inançlarında da benzer karşılıklar bulan derin bir geleneği yansıtır.