Medeni usul hukuku, özel hukuk alanındaki uyuşmazlıkların mahkemelerde nasıl çözüleceğini düzenleyen ve çekişmeli ile çekişmesiz yargı olmak üzere iki ana dala ayrılan temel bir hukuk dalıdır. Bu hukuk dalı, kişilerin haklarını doğrudan belirlemez; ancak bu haklar ihlal edildiğinde dava açma, delil sunma, karar verme ve hükümlerin uygulanmasına kadar geçen süreci kurallara bağlar. Türk hukukunda medeni usul hukukunun ana kaynağı, 1 Ekim 2011'de yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) olup, bu kanun 1927'den beri yürürlükte olan ve İsviçre'den alınan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) yerini almıştır. Mahkemelerin görev ve yetkileri, dava şartları, dava çeşitleri, ispat ve deliller, bilirkişi incelemesi, istinaf ve temyiz gibi kanun yolları bu kapsamda düzenlenir. Ayrıca ihtiyati tedbir, tahkim ve arabuluculuk gibi alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemlerini de içeren bu dal, yargılamanın etkinliğini artırmayı hedefler. Bu yönüyle medeni usul hukuku, bireylerin hak arama özgürlüğünün ve adil yargılanma hakkının güvencesini oluşturan en önemli hukuk dallarından biridir.