Het polderpeil is de door het waterschap vastgestelde waterhoogte in een polder, vastgelegd in een peilbesluit en beheerd via gemalen, spuisluizen en stuwen. Het streefpeil is niet constant: in de zomer wordt het hoger gehouden dan in de winter vanwege de grotere watervraag, en de actuele hoogte wordt in Nederland afgelezen ten opzichte van het Normaal Amsterdams Peil (NAP) en in België ten opzichte van de Tweede Algemene Waterpassing (TAW). Naast het polderpeil bestaan er specifieke peilen zoals het boezempeil voor het omringende water, het kanaalpeil (dat voor de scheepvaart als nulpunt dient) en het ontwerppeil voor waterkeringen, dat aan de kust een kans van 1/10.000 per jaar en langs de rivieren 1/1250 per jaar moet weerstaan. Historisch gezien was er de pegel, een overheidsmarkering die het maximale waterpeil voor watermolens aangaf om overstroming van omliggende beemden te voorkomen, wat destijds vaak tot conflicten tussen molenaars en grondeigenaren leidde. Tot slot wordt het begrip 'peil' ook in andere sectoren gebruikt, zoals in de bouw voor de hoogte van de begane grondvloer en bij motoren voor het oliepeil.